HER UNUTKANLIK ALZHEİMER DEĞİLDİR

HER UNUTKANLIK ALZHEİMER DEĞİLDİR (Bir Çoban Şülü muhasebesi) Ben size bir şey diyeyim mi komşular… Şimdi bazı akranlar kapıyı çalıyor. Ben içeriden çıkınca suratı asılıyor: “Senin burada ne işin var?” Ula komşu, ev benim  Bazısı da yan blokta zil arıyor. Zili bulamayınca teknolojiye kızıyor. Ben de içimden diyorum ki: “Demek ki işlemci biraz yavaşladı…” Evvela şunu bilelim: Her unutkanlık hastalık değildir. Alzheimer hastalığı başka bir şeydir. Alzheimer olan kişi çoğu zaman unuttuğunu bilmez. Ama biz ne diyoruz? “Anahtarı nereye koydum?” “Bir isim dilimin ucunda ama gelmedi.” “Odaya niye geldim?” Bakın dikkat edin… Unuttuğumuzu fark ediyoruz. Demek ki beyin yerinde. Sadece vites küçültmüş. Benim kafakoçanına babam 25.09.1948 yazdırmış. Gerisini siz hesap edin. Yaş ilerledi mi ne olur? Beyin eskisi gibi seri atış yapmaz. Ama nokta atışı yapar. Gençken hafıza çuval gibidir. Ne bulursa doldurur. Yaşlanınca süzgeç olur. Gereksizi atar. Buna hastalık demek doğru değil. Bu, tabiatın kanunudur. Su Meselesi (İşin Ciddi Tarafı) Şimdi size bir hakikat söyleyeyim. Yaş ilerleyince insan susadığını hissetmez. Su içmez. Beynin elektriği düşer. Sonra ne olur? Dalgınlık Sinirlilik Zil karıştırma Kapı şaşırma Motor sağlam… Ama radyatörde su eksik  Bu yüzden her iki saatte bir su içmek şart. Susamayı beklemek hata. Odaya Girip “Ben Buraya Niye Geldim?” Demek Bu da dikkat geçişidir. Beyin bir işi bırakır, Öbürüne geçer, Ama dosya tam açılmaz. Gençken beyin seri internetti. Şimdi fiber var ama modem biraz eski  Bu Alzheimer değildir. Bu yaşın vakarıdır. Şevket Amca ve Vefa Rahmetli Süleyman Demirel ile akrabalık bağımızı büyüklerimiz hep söylerdi. Kardeşi Şevket Demirel amca… Kapısında beni hiç yabancı etmedi. Bir isteğimi geri çevirmedi. Karşılaştığımızda o koca sağ elini alnıma koyardı. O temas hâlâ hafızamda taptaze. Bakın… İşte hafıza budur. İnsanı insan yapan hatıralar silinmez. İsim bazen unutulur. Ama vefa unutulmaz. Allah rahmet eylesin. Felsefesi Şudur Yaşlanmak çöküş değildir. Yavaşlamaktır. Koşamayız belki. Ama sürüyü en iyi biz biliriz. Gençler hızdır. Biz denge. Onlar acele eder. Biz ölçeriz. Kapıyı şaşırabiliriz. Ama hayatın kapısını şaşırmayız. Ne Yapmalıyız? Su içeceğiz. Yürüyeceğiz. Yazacağız. Muhabbet edeceğiz. Gülmeyi bırakmayacağız. Çünkü gülen beyin yaşlanmaz. Benim adım Recep Yavuz. Kafakoçan 1948 yazabilir. Ama akıl hâlâ yerinde. Sadece gereksizi silmeye başlamış. Her unutkanlık hastalık değildir. Bazen sadece ömrün vakur adımıdır. Recep Yavuz (Çünür Damadı, İbişlerli, hâlâ düşünen bir birey RY÷24 Şubat 2026-Isparta