Kırıldığımız Yerden Güçlenmek

Kırıldığımız Yerden Güçlenmek İnsan bazen hayatın tam ortasında durur ve kendi kendine şu soruyu sorar: “Ben neden mutsuzum?” Çoğu zaman bu sorunun cevabı sandığımız kadar karmaşık değildir. Birçok insanın mutsuzluğunun arkasında derin bir duygu yatar: haksızlığa uğramışlık hissi. İnsan, doğası gereği güçlü bir adalet duygusuna sahiptir. İçimizde görünmeyen bir terazi vardır; iyiliğin karşılığını bulmasını, emeğin zayi olmamasını ve doğruluğun değer görmesini isteriz. Fakat hayat her zaman bu dengeye göre işlemez. Bazen hak eden kaybeder, hak etmeyen kazanır. İşte tam o anda insanın kalbinde bir kırılma meydana gelir. Bu kırılma, insanı iki farklı yola götürür. İlk yol kurban yoludur. Bu yolda insan kendini sürekli mağdur görür. Başına gelen her olayı haksızlığın bir sonucu olarak yorumlar. Geçmişe takılır, başkalarıyla kıyas yapar ve içten içe şu cümleyi tekrar eder: “Hayat bana adil davranmadı.” Fakat bu yol insanı zamanla yorar. Çünkü geçmiş değişmez; kıyas ise insanın ruhunu kemiren bir alışkanlıktır. İkinci yol ise diriliş yoludur. Bu yolu seçen insan yaşadığı kırılmayı inkâr etmez, fakat ona teslim de olmaz. Kendine şu soruyu sorar: “Ben buradan ne öğrenebilirim?” İşte gerçek güçlenme tam da bu soruyla başlar. İnsan bazen en büyük olgunluğunu, en çok kırıldığı yerde kazanır. Çünkü doğru okunan acı, insanın hayatındaki en güçlü öğretmene dönüşebilir. Mutsuzluğu büyüten bir başka tuzak ise kıyastır. İnsan başkalarının hayatına bakarak kendi hayatını değersiz zannedebilir. Oysa herkes farklı bir hikâyenin içindedir. Başkasının baharını görüp kendi kışımıza öfkelenmek, bize hiçbir şey kazandırmaz. Bir diğer tuzak ise geçmişe duyulan aşırı özlemdir. İnsan zaman zaman geçmişi zihninde olduğundan daha güzel bir hâle getirir. Oysa hayat ileri doğru akar. Sürekli geriye bakarak yürümeye çalışan insanın yolu uzar. Kaygının kaynağı da çoğu zaman geleceği kontrol etme isteğidir. İnsan yarının bütün ihtimallerini yönetmek ister. Oysa hayatın hikmeti biraz da bilinmezliğinde saklıdır. Belki de en önemli hakikat şudur: Hayata anlam veren şey, onun sonlu oluşudur. Eğer hayat sonsuz olsaydı hiçbir şeyin gerçek bir değeri olmazdı. Günlerin sınırlı olması, anların kıymetini artırır. Bir gün biteceğini bilmek, yaşamı daha anlamlı kılar. Bu yüzden insanın yapabileceği en sağlıklı şeylerden biri şudur: Hayatı gereğinden fazla karmaşık hâle getirmemek. Biraz daha sade yaşamak. Biraz daha az kıyas yapmak. Biraz daha az geçmişte kalmak. Biraz daha az kendimizi merkeze koymak. Çünkü insan kendini gereğinden fazla büyüttüğünde, sorunları da büyür. Ama insan kendini doğru yere yerleştirdiğinde hayatın yükü hafifler. O zaman şu gerçeği fark ederiz: Mutluluk çoğu zaman büyük olayların sonucu değildir. Bazen sadece doğru bir bakış açısının meyvesidir. Kırıldığımız yerden güçlenmeyi seçtiğimiz gün, mutsuzluğun yönü değişir. Ve insan o gün şunu anlar: Hayat her zaman adil olmayabilir. Ama insan yine de anlamlı yaşayabilir. Çünkü insanın en büyük gücü başına gelenleri seçmek değil, onlara nasıl cevap vereceğini seçebilmektir. Güzelliklerle dolu sağlıklı ve mutlu bir yaşamınız olsun. Maksut KONYAR