Işığın İmanla, Vatanın Aşkla Buluştuğu Gece

7 Mayıs 1918 sabahıydı... Şavkçı İzzet, Osmanlı’nın Sancak merkezi Isparta’sının kandil yağcısıydı. O, vilayet makamına mum üreten Şeyh Hacı Ahmet’in torunu; Cami-i Atik (Kutlubey) Mahallesi’nin müezzini Abidin’in oğluydu. Sancak Isparta’sının sokaklarını ve caddelerini aydınlatan fenerlerin yakılması, yağlarının tazelenmesi, fitillerinin yenilenmesi ve tüm arızaların giderilmesi ondan sorulurdu. Bir Kandil Sabahı Büyük Hazırlık Şavkçı İzzet, 7 Mayıs 1918 sabahı her zamanki gibi ezan vaktinden önce uyandı. Bugünün ayrı bir önemi vardı; mübarek Miraç Kandili’ ydi. Müezzin Kör Salih, ezan okumak için minareye çıkarken İzzet de evinin yakınındaki Hızırbey Camii’ne vardı. Henüz gün ağarmadan iki feneri (Sabah Namazı İçin) yakarak cemaatin cami yolunu aydınlattı. O dönemde Isparta Kadılığı önemli bir karar almıştı: Camilerde, tekkelerde, sohbet evlerinde, sokak fenerlerinde artık kötü koku yayan iç yağları veya kalitesiz bitkisel yağlar (Domuz yağı) kullanılmayacaktı. Belediye Başkanı Süldürzade Nadir Efendi, ortağı Alaylıoğlu Osman Efendi, sorunu çözmek için Mısır’dan fıçılarla balina yağı getirtmeye başlamıştı. Hacılarlı Yörüklerin otuz kadar devesi, Alanya Limanı’ndan bu fıçıları durmaksızın şehre taşıyor; yağlar İmam Hasan Sokak’taki Nafia (Bayındırlık) deposuna istifleniyordu.